Alisher bilan bulbul

 

Alisher Navoiy, Алишер НавоиQadim  zamonda  G‘iyosiddin kichkina degan kishining  Alisher ismli o‘g‘li bo‘lgan ekan. Bola yoshligidan uddaburon, ziyrak bo‘lib o‘sibdi. U to‘qqiz yoshga to‘lganda she’rlar yoza boshlabdi. Odamlar u yozgan she’rlarni quloq berib ting-laydigan bo‘lishibdi.

Alisher bir kuni bog‘ga chiqib yangi yozgan  she’rlarini o‘qiy boshlabdi. Yosh kuychining qo‘ng‘iroqday jarangdor, tong shamoliday mayin ovozi majnuntolning  shoxida o‘tirgan bulbulni ham o‘ziga maftun etibdi.

Somsa yo‘qolib qoldi

Lyubov Voronkova

Somsa yo‘qolib qoldiTanyaning buvasi, onasi va Tanyaning o'zi stol atrofida o'tirishardi.

Stol ustida katta mis samovar shaqillab qaynar, uning yonida - xurmachada usti qaymoq tutgan, qaynatilgan sut turardi.

Hammalarining piyolalari har xil rangda. Buvisiniki havorang, oyisiniki gulli. Tanyaning piyolasiga xo'roz rasmi solingan.

Buvasining esa piyolasi yo'q edi. U choyni stakanda ichardi. Stakanda esa faqat bitta ko'k yo'l bor edi.

Iz

Rauf Tolib

IzZamira xola uyga kirdi-yu, fig'oni falakka chiqib ketdi. Axir, nega xafa bo'lmasin, hozirgina polni chinni-chiroq qilib yuvib chiqqandi. Shundoqqina botinka izi bo'lib ketibdi.

— Bilmadim, bu bolalarga qachon aql kiradi o'zi? Qachon bundoq mehnatning qadriga yetishadi? Axir, endi kichkinami? Maktabga borishsa.

Zamira xolaning jahli chiqib, hovlida koptok o'ynab yurgan Sherzodni chaqirdi.

— O'g'lim, bu yoqqa kel!

Sherzod endigina ko'chaga qochmoqchi bo'lib turuvdi, ulgurolmay qoldi noiloj uyga kirdi. Qarasa, oyisining avzoyi buzuq.

Oygulning do‘stlari

Fyodor Kamolov

Oygulning do‘stlari— Ona qizim, uyni senga, seni Xudoga topshirdim, ehtiyot bo'lib o'tirgin, men tezda qaytaman, — oyisi Oygulning peshonasidan o'pdi-da, shoshilib chiqib ketdi.

Yolg'iz qolgan Oygul bunday qarasa, mushukchasi yap-yangi qo'g'irchoqni sudrab kelyapti.

— Hoy, Qoravoy, bu nima qiliq, qani tashla, — jahl bilan dedi Oygul.

Mushukchasi esa, unga parvo ham qilmay, qo'g'irchoqni tortqilab divanning tagiga olib kirib ketdi. Oygul uni dumidan tortib chiqardi. Bunday qo'pol muomala yoqmadi, shekilli, mushukcha Oygulning qo'lini tirnab, qonatib yubordi.

Mardona

Zamira Ibrohimova

MardonaSupurilib, qalin qilib suv sepilgan hovli. Mardona supachada qo'g'irchog'ining mayin sochlarini tarab o'tirar va unga afsuslanib gapirardi.

— Durdona opam kasal bo'lib qolmaganlarida, uchalamiz maza qilib o'ynardik-a?

Shu payt onasi uydan chiqib:

— Oppoq qizim, men chopib borib do'xtirni aytib kelaman. Sen opangdan xabar olib turgin, xo'pmi? — dedi-yu, shoshganicha chiqib ketdi.

Mardona hatto "xo'p" deyishga ham ulgurmadi. Bir zum onasining orqasidan qarab qoldi. So'ng ko'ngli birdan tog'day ko'tarildi. Axir, kasal opasidan xabar olib turish hazil ish emas.