Jurnaldagi kod raqamini kiring

Audio ertaklar uz

2017 yil xalq bilan muloqot va inson manfaatlari yili

Qarg'avoy

(Ertak)

Qarg'avoyBir bor ekan, bir yo'q ekan, kap-katta ochko'z Qarg'avoy bo'lgan ekan. Kunlardan bir kuni Qarg'avoyning ovi baror olmay, qorni och qoldi. U ov qidirib, ko'p sarson bo'ldi.

Yuraverdi, yuraverdi. Uchaverdi, uchaverdi. Eng oxiri dengiz labiga borib qoldi.

Dengiz bo'yida barragina qo'zichoq o'tlab yurar edi. Qarg'a uchib borib, qo'zichoqning qoq beliga qo'ndi. 

Yo'lbars bilan mushuk

(Nozim Hikmat)

Yo'lbars bilan mushukBilmayman, sizlar eshitganmisizlar yoki yo'qmi, yo'lbars bilan mushuk qarindosh ekanlar. Mushuk yo'lbarsga tog'a emish.

Ajoyib kunlarning birida, aytaylik, seshanba kuni... Nima uchun faqat seshanba kuni bo'larkan, deb so'rashingiz mumkin. Bo'lmasa, chorshanba kuni deylik... Nima uchun chorshanba kuni? Mayli, ana, payshanba bo'la qolsin... Nega? Yaxshi, boshida qanday boshlagan bo'lsak, ya'ni "ajoyib kunlarning birida" deb boshlayveraylik. Shunday qilsak, maqsadga muvofiq ish qilgan bolamiz.

Tulki bilan Sichqonboy

(Vitaliy Bianki)

Tulki bilan Sichqonboy– Sichqonboy, sichqonboy, nega burning iflos?

– Yer qazidim.

– Nimaga yer qaziding?

– In yasadim.

– Nima uchun in yasading?

– Sen tulkidan yashirinish uchun.

– Sichqonboy, sichqonboy, men seni poylab o’tiraman!

– Uyamda to’shagim bor, uxlab yotaveraman, chiqmayman.

Gullar va shamol

(Rauf Tolib)

Gullar va shamolBir bor ekan, bor bolganda ham, bir-biridan chiroyli, bir-biridan xushbo’y gullar bor ekan. Tong chog’ida yellar mayin esganida ular asta-sekin tebranishar, raqsga tushisharkan. Quyosh bobo kokda jilmayib koringanida, gullar yana ham ochilib ketisharkan. O’tgan-ketganlarning ularga havasi kelarkan. Lekin ular ortasidagi bahsni hech kim eshitmas ekan. Faqat shamolgina…

– Gullar ichida eng sarasi ozimman, - debdi oltindek yaraqlagan sariq gul him-him tovlanib. – shu’la sochishda quyoshga oxshayman. Qarab turib, quyoshning ham menga havasi keladi.

Quyonchaning uychasi

(Ertak)

Quyonchaning uychasiBir bor ekan, bir yoq ekan, bir tulki bilan quyon bo’lgan ekan. Tulkining uychasi — muzdan, quyonniki — daraxtning postlog’idan qurilgan ekan. Bahor kelib, kunlar iligach, tulkining uychasi erib ketibdi. Boshpanasiz qolgan tulki tunashga joy berishni so’rab quyonning oldiga bordi-yu, uning uychasini egallab olib, o’zini haydab yubordi.

Quyoncha yo’lda yig’lab borar ekan, oldidan kuchukcha chiqib qoldi:

— Vov, vov, vov! Hoy quyoncha, nega yig’layapsan?