Bahor shamoli

Abdulla Oripov

Bahor shamoli

 

Bahor kelayotir,

Toza, musaffo.

Moviy kengliklarda o‘ynaydi shamol.

Daralar qo‘ynida zangor bir havo,

Tumanli shaharda yotmoqlik malol.

 

Qoyalar ko‘ksida shodmon, beqayg‘u,

Oniy umri bilan sollanar chechak.

Bahor, bu — eng toza shabbodadir bu,

Bahor, bu — eng toza shamoldir, demak.

Erta bahor

Oybek

Erta bahor

 

Ko‘k, moviy... Unda-bunda

Bulutlar asta yozar

Kumush qanotlarini.

 

Iliq, yoqimli kunda

Erkin o‘ynaydi qushlar

Chizib sirli xatlarni.

Alisher Navoiy

Umid Ali

Alisher Navoiy 

U havoga qorishdi—mutloq

Va tuproqday singidi yerga.

Hayot otliq jonu jahoni

Olam-olam ortildi she’rda.

 

Ruhi qanday pokiza—ma’sum,

Bahor kabi dilafgor, mayin.

O’z-o’zingdan poklanasan Sen

Uning uchun yig’lagan sayin.

Alisherning onasi

Abdulla Oripov

Alisherning onasi

 

Bilmam, qanday ayol bo‘lgan

Alisherning onasi.

Balki uning aqliga ham

Lol bo‘lgan zamonasi.

 

Balki uning ko‘zlarida

Bo‘lgan og‘ir bir xayol.

Balki g‘amgin bir zotdir u,

Balki sho‘xchan bir ayol.

Navoiy sog‘inchi

 Navoiy sog‘inchi

Chorlasam deb: «Qaydasan Farhod?»

«Men borman», – der Yosuman kampir;

Qizil gulning o’rnida, hayhot,

Chayqaladi bir tup qalampir:

Oybek va Navoiy

Abdulla Sher

Oybek va Navoiy

 

O’zbekiston Oybek bilan xayrlashgan kun

Mangulikdan bir lahzaga keldi Navoiy, —

 

Tiriklarga sezdirmasdan siladi beun

Oybekning manglayini ruhi samoviy

Hozir yoshim oltida

Yo‘ldosh Sulaymon

Hozir yoshim oltida

 

Hozir yoshim oltida,

Katta-kichik oldida

Yurishlarim bo‘lakcha,

 Turishlarim bo‘lakcha.

 

Chunki aqlim kirgan-da,

Uyga mehmon kelganda,

Ko‘zni qilib shamg‘ilat

Olmasman hech shokolad.