Rahmat, bor bo‘ling

Zamira Ibrohimova

Rahmat, bor bo‘lingG‘ayratjon yaqinda beshga to'ladi. U juda g'ayratli bola, hamma ishga jon-jahdi bilan yopishadi.

G'ayratjon tomorqada dadasining yer chopishiga havas bilan qarab turdida:

— Dada, ketmonni bering, men ham chopay, — dedi.

— Bu ketmon senga og'irlik qiladi, — dedi dadasi.

— Jon dadajon, berib turing.

Dadasi ketmonni berdi. G'ayratjon uni ushlab ko'rdi-yu, ammo ishlata olmadi.

— Aytdim-ku, o'g'lim, — dedi dadasi ketmonni uning qo'lidan olarkan. — O'zingga mos ketmoncha olib beraman.

To‘qson yigacha o‘rtoq

Latif Mahmudov

To‘qson yigacha o‘rtoqBarno ertalab tursa — yonida mushugi yo'q. Hammayoqni qaradi. Karovatning tagidan ham, shkafning ichidan ham, buvisining taxmonidan ham, hech qayerdan topolmay xomush bo'lib turgan edi, buvisi so'radi:

— Ha, bolam?

— Mushugim qani?

— Voy, mushugingni olsin, — dedi buvisi. — Ana, hovlida koptok o'ynayapti. Barno oyog'ining uchida turib hovliga qaradi. Mushuk yarmi qizil, yarmi sariq koptokni uyoqdan-buyoqqa dumalatish bilan ovora edi.

Yaxmalak

Tamilla Qosimova

YaxmalakYangi yil arafasi edi. Qo'rqmas archasini yasatib, eng uchiga katta yulduzchani ildi. Juda ko'p o'yinchoqlar bilan bezangan archasi yal-yal yonib ketdi. Yarmi qizil, yarmi sariq olmalar, noklar: "O1, meni ye", — degandek archa shoxidan mo'ralaydi. Qo'rqmas ularni yeb bo'lmasligini biladi, chunki shishadan yasalgan-da. Bir qo'lida hassa, bir qo'lida sovg'a qopchasini ushlagan qorbobo ham archa tagidan joy olgan. Oppoq po'stin kiygan qorqiz Qo'rqmasga kulib qarab turibdi.

Yakshanba kungi shokolad 

Zohir A'lam 

Yakshanba kungi shokoladBotir uyqudan ko‘zini ochdi-yu, onasi yotadigan xonaga yugurdi, qarasa, onasi yo’q. Belanchakdagi ukasi Shavkatjon ham yo'q.

Botirning lab-lunji burilib, hiqillay boshladi. Shoshib ayvon, oshxona, vannaxonalarni ham qarab chiqdi. Onasi u yerda ham yo'q edi. Ana shundan keyin u bor ovozida yig'lashga tushdi.

Botir o'zi yaxshi bola edi-yu, biroq, shu arrilashda mahallada unga yetadigan topilmasdi. Uning ovoziga opasi Dilfuza ham uyg'ondi.

Oyim ketib qoptila! — dedi Botir.

Bu sizga, oyijon

Yoqut Rahimova

Bu sizga, oyijonOna bir kuni bolalariga nisholda surtilgan, orasiga sedana solingan bir dona shirin non olib keldi. U belanchakda yotgan kenjatoyi Shahnozaga shishadan sut berib, bog‘cadan kelgan Nodir bilan Dilnozaga shirin nonni teng ikkiga bo‘lib uzatdi. Shu payt Dilnoza o‘zining bo‘lagini qaytib onasiga berdi:

— Onajon, o‘zingizga qolmadi-ku! Oling, menikidan yeng, ola qoling!

— Yo‘q, asalginam, yeyaver. Mening qornim to‘q! — dedi onasi mehribonlik bilan.

Shivirlab gaplashishdi

Sedugin

Shivirlab gaplashishdiOta bilan o‘g‘ilchasi gaplashib o‘tirishardi. Ular onaning divanda uxlab qolganini sezmay ham qolishdi. Birinchi bo‘lib uni o‘g‘il ko‘rdi.

— Dada, dada, uni qarang, — dedi u shivirlab. — Oyimning qoshlari oldiga ajin tushibdi. Nega bunday bo‘ldiykin?

— Sen tunov kuni kichkina qizchani urganing esingdami? — deb so‘radi dadasi.

— Ana, o‘shaning ertasiga oyingda ajin paydo bo‘ldi.

— Lablari oldidagi ajinlar-chi, ular ham meni deb tushganmi?

Tovush

Muzaffar Zayniddinov

TovushBu derazaga yaqin qo‘yilgan karovat — Guliniki. Ana tokchada qo‘ng‘iroqli soat chiq-chiq yurib turibdi. Har kuni soat jiringlaganda Guli uyqudan ko‘zini ochadi. Keyin soatga qarab gapiradi:

— Meni uyg‘otding-a? Rahmat senga, endi bog‘chamga kech qolmayman-a?

— Oyisi qiziga kulib qarab turadi:

— Guliginam, tura qol, — deydi-da, peshonasidan o‘padi.

Mana shunday. Kun o‘tadi, kech kiradi. Yana yangi tong otadi. Soat bo‘lsa hech tinmay chiq-chiq qilaveradi, charchamaydi.